สายฝนที่หล่นพรำ...ตอกย้ำให้น้ำตาเจ้ากรรมไหลอาบแก้มอีกครั้ง
ข้างกายของหล่อนคือชายหนุ่มร่างกำยำ ที่นอนหลับสนิทเหมือนไร้ชีวิต
สิ่งที่บ่งบอกได้ว่าเขายังหายใจอยู่
คือแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะของลมหายใจ....
นี่เธอกำลังร้องให้เหรอ? ร้องให้เพราะอะไร? เสียใจเหรอ?
ภาพเหตุการณ์ต่างๆ เริ่มผ่านเข้ามาทีละนิด
จากภาพที่เลือนลางเหมือนความฝัน
ค่อยๆชัดเจนขึ้น...แสงไฟวูบวาบตามจังหวะดนตรีที่เร้าใจ
เธอนั่งอยู่คนเดียวที่หน้าเคาน์เตอร์จำหน่ายเครื่องดื่ม
ของผับแห่งหนึ่งย่านพัฒนาการ...
"ถ้าไม่รังเกียจ ขอผมเลี้ยงเครื่องดื่มนะครับ" เสียงนุ่มๆ
ดังขึ้นที่ด้านหลังของเธอ....
เมื่อหันไปก็พบกับชายหนุ่มหน้าตาดี ส่งยิ้มให้อยู่
เมื่อสบตากันเลือดสาวในกายเธอถึงกับฉีดพล่าน
"ดะ...ดะ...ได้สิคะ เชิญนั่งค่ะ"
เธอตะลึงจนเอ่ยปากเชิญเขานั่งอย่างไม่รู้ตัว...
"มาคนเดียวเหรอครับ?" เขาเริ่มบทสนทนาอย่างง่ายๆ
"อ๋อ เฉพาะวันนี้ค่ะ ปกติเพื่อนมาด้วย" เธอตอบ
"แล้ววันนี้เพื่อนไปไหนครับ?"
"ไปกับแฟนค่ะ"
"คุณชื่ออะไรครับ?"
"ชื่ออายค่ะ"
"ผมภูริครับ เรียกภูเฉยๆก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
เค้ายื่นมือออกมา...
"เช่นกันค่ะ" เธอยื่นมือไปทักทาย
ทันทีที่มือของเขาและเธอสัมผัสกัน เลือดในกายเธอเริ่มฉีดพล่านอีกครั้งนึง
นี่หรือเลือดสาวรุ่น?
การสนทนาดำเนินไปอย่างออกรสชาติ
เขาและเธอคุยกันเหมือนรู้จักกันมานานแสนนาน
เครื่องดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าผ่านไป...
ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์บวกกับเลือดในกายของเธอ
ทำให้แก้มที่อวบอิ่มของเธอเป็นสีแดงระเรื่อ...
จนถึงเวลา...
ตีสอง...ก็ถึงเวลาต้องกลับ
เขาอาสาจะไปส่งเธอที่คอนโดแถวสวนหลวงซึ่งเธอก็ไม่ปฏิเสธ
ตอนนั้นเธอเองก็มีอาการมึนๆ เดินไม่ค่อยตรงทาง
ต้องให้เขาคอยประคองตลอดเวลา
เมื่อถึงคอนโดเขาประคองเธอขึ้นไปส่งถึงห้อง
เธอจำได้ลางเลือนว่าได้ยินเสียงปิดประตูห้อง
แต่ไม่มีเสียงเดินออกไป
ถึงตอนนี้เธอรู้แล้วว่ามันจะจบลงอย่างไร
เขาตื่นแล้ว นอนอมยิ้มมองเธออยู่....
"ร้องให้ทำไมครับ เสียใจเหรอ?"
ฉันหันมาสบตาเขาช้าๆ สะอื้นไห้ แล้วบอกกับเขาว่า...
"ไม่ได้เสียใจหรอกค่ะ ดีใจต่างหาก ตั้งแต่แปลงเพศมา
คุณเป็นผู้ชายคนแรกที่ไม่รู้...คนอื่นๆ รู้ก่อนทุกทีเลย......."
...
แต่ส่วนมากจะไม่รู้ อิอิ
กรรม....
