ขอโทดฮะที่ต้องทำตัวหนังสือสีดำ มีเหตุผลนิดหน่อย
ไร้สาระมาก และก้อยาวด้วย
ไม่ต้องอ่านก้อได้ฮะ ทักทายกันเฉยๆก้อรู้สึกดีแล้วจริงๆ

เคยมั้ย...
กับคนบางคน เราอยากเป็นมากกว่าคนรู้จัก
เราก้อจะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรามันสั้นลง
กับคนบางคน เราอยากเป็นน้อยกว่าที่เป็นอยู่
เราก้อจะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรายาวไกลออกไป
แต่กับบางคน เรากลับอยากจะรักษาระยะห่างตรงกลางไว้ให้คงที่
ไม่ให้ห่างหาย จางหนี หรือเข้ามาใกล้จนเรารู้สึกอึดอัด

เคยรู้สึกมั้ยว่า...
ขณะที่เราเดินเข้าหาใครบางคน แต่เค้ากำลังเดินหนี
ใครบางคนที่เรากำลังเดินหนี เค้ากลับเดินตาม
กับใครบางคน เราก้อต้องการระยะห่างประมาณหนึ่ง ไม่ต้องใกล้มาก
แต่ไม่ต้องการให้ห่างหายไปไหน

ขณะที่บางคนวิ่งตาม
ล้มลุกคลุกคลานและเจ็บปวดกับระยะห่างของอีกคนที่ทิ้งไว้ตรงหน้า
และขณะเดียวกันกับที่อีกคนก้อวิ่งหนี
โดยไม่คิดจะหันกลับมามองความเจ็บปวดของอีกคน
อะไรก้อเกิดขึ้นได้กับความรู้สึกคน
เหนื่อยแสนเหนื่อย ท้อแสนท้อ แต่ก้อยังดิ้นรนพยายาม
พยายามที่จะยื้อยุดฉุดดึงอยู่อย่างงั้น
บางคนปล่อยความรู้สึกของอีกคนไว้ บนความห่าง ห่างจนลับตา
ไม่เคยหันกลับมามองหรือรับรู้ความเป็นไปของอีกคน
ไม่เคยรับรู้ว่า...
ระยะห่างที่เค้าทิ้งไว้กับอีกคนมันสร้างความเจ็บปวดได้แค่ไหน
แต่ก้อมีบางคนที่เหนื่อยล้ากับระยะห่างที่พยายามรักษาไว้เพียงแค่นั้น
ไม่ต้องห่างออกไป แต่เข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้
ต้องการเพียงเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบ

เคยคิดกันบ้างมั้ยว่า...
ระหว่างคนที่พยายามเดินหนี
คนที่พยายามเดินตาม
และคนที่ไม่ว่าจะพยายามยังไงระยะห่างกลับเท่าเดิม
คนไหนที่เจ็บปวดมากกว่ากัน...

ขอร้อง...
สำหรับคนที่กำลังเดินหนี ช่วยหันกลับมามองความรู้สึกของอีกคนบ้าง