การคาดเดา...

มันมักจะสวยงามกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงเสมอ

บางที...

การคาดเดาของใครบางคน

ก้ออาจทำให้ใครบางคนเจ็บปวดได้มากกว่าที่คิด

ถ้ายังไม่มั่นใจในการคาดเดา

ถ้ายังไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง

อย่าพูด อย่าย้ำ อย่าทำให้ใครเค้าเชื่อใจ

มันเจ็บปวด...

เมื่อสิ่งที่เค้าเคยเชื่อมาทั้งหมด

ต้องมาพังลงไปต่อหน้าต่อตา

เจ็บปวด...

กับอะไรที่มันกระทันหันเกินไป

ใช่...

มันเร็วเกินไปจริงๆ

และตอนนี้...

เค้าก้อยังทำใจรับในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เลย

ขอไม่รับคอมเม้นนะฮะ

เพราะว่ามันคงจะน่าเบื่อหน่ายที่ต้องคอยปลอบใจใครซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โดยเฉพาะคนโง่ๆ ที่ไม่รู้จักคิดอย่างออย

ขอบคุณทุกๆคนที่คอยเป็นห่วงออยมาตลอดนะฮะ

.

ขอโทดฮะที่ต้องทำตัวหนังสือสีดำ มีเหตุผลนิดหน่อย
ไร้สาระมาก และก้อยาวด้วย
ไม่ต้องอ่านก้อได้ฮะ ทักทายกันเฉยๆก้อรู้สึกดีแล้วจริงๆ

เคยมั้ย...
กับคนบางคน เราอยากเป็นมากกว่าคนรู้จัก
เราก้อจะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรามันสั้นลง
กับคนบางคน เราอยากเป็นน้อยกว่าที่เป็นอยู่
เราก้อจะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรายาวไกลออกไป
แต่กับบางคน เรากลับอยากจะรักษาระยะห่างตรงกลางไว้ให้คงที่
ไม่ให้ห่างหาย จางหนี หรือเข้ามาใกล้จนเรารู้สึกอึดอัด

เคยรู้สึกมั้ยว่า...
ขณะที่เราเดินเข้าหาใครบางคน แต่เค้ากำลังเดินหนี
ใครบางคนที่เรากำลังเดินหนี เค้ากลับเดินตาม
กับใครบางคน เราก้อต้องการระยะห่างประมาณหนึ่ง ไม่ต้องใกล้มาก
แต่ไม่ต้องการให้ห่างหายไปไหน

ขณะที่บางคนวิ่งตาม
ล้มลุกคลุกคลานและเจ็บปวดกับระยะห่างของอีกคนที่ทิ้งไว้ตรงหน้า
และขณะเดียวกันกับที่อีกคนก้อวิ่งหนี
โดยไม่คิดจะหันกลับมามองความเจ็บปวดของอีกคน
อะไรก้อเกิดขึ้นได้กับความรู้สึกคน
เหนื่อยแสนเหนื่อย ท้อแสนท้อ แต่ก้อยังดิ้นรนพยายาม
พยายามที่จะยื้อยุดฉุดดึงอยู่อย่างงั้น
บางคนปล่อยความรู้สึกของอีกคนไว้ บนความห่าง ห่างจนลับตา
ไม่เคยหันกลับมามองหรือรับรู้ความเป็นไปของอีกคน
ไม่เคยรับรู้ว่า...
ระยะห่างที่เค้าทิ้งไว้กับอีกคนมันสร้างความเจ็บปวดได้แค่ไหน
แต่ก้อมีบางคนที่เหนื่อยล้ากับระยะห่างที่พยายามรักษาไว้เพียงแค่นั้น
ไม่ต้องห่างออกไป แต่เข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้
ต้องการเพียงเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบ

เคยคิดกันบ้างมั้ยว่า...
ระหว่างคนที่พยายามเดินหนี
คนที่พยายามเดินตาม
และคนที่ไม่ว่าจะพยายามยังไงระยะห่างกลับเท่าเดิม
คนไหนที่เจ็บปวดมากกว่ากัน...

ขอร้อง...
สำหรับคนที่กำลังเดินหนี ช่วยหันกลับมามองความรู้สึกของอีกคนบ้าง

มันไม่ควรเลยจริงๆที่ไปชอบใครบางคน
ใคร...
คนที่ไม่ควรแม้แต่จะคิด
ลำบากใจกันไปหมด
ทั้งเค้า ทั้งเรา...
มันผิดมากมาย...ใช่มั้ย??
แล้วมันมีทางอื่นมั้ย ควรจะทำยังไงดี
ดูจากสภาพตัวเองแล้ว
คงไม่มีปัญญาทำให้เค้าลืมใครไปได้หรอก
ต่อให้ใช้เวลาทั้งชาติก้อเหอะ

ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเกิดขึ้นอีกแล้ว
เหมือนๆว่ามันมีอะไรที่อยากจะพูดมากมาย
แต่มันก้อว่างเปล่า
อยากแสดงความรู้สึกที่อัดอั้นทั้งหมดออกมา
แต่ในขณะเดียวกันมันก้ออยากจะซ่อนเอาไว้
ความเชื่อที่มี...มันหมดศรัทธาในสิ่งที่เรากำลังเชื่อ
ไม่สามารถเข้าใจ...อะไรที่เรากำลังเข้าใจได้
ยังไม่ทันจะได้เริ่มต้น มันก้อสิ้นสุดลงก่อนแล้ว
ความรู้สึกกลับไปกลับมา เดินหน้าถอยหลัง
ทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่ประติดประต่อ

เหมือนกำลังต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเอง
หนทางที่จะชนะมีแค่ทางเดียวเท่านั้น
คือเราต้องยอม
สูญเสีย...

นายเป็นคนดีและเป็นคนที่น่ารักมากๆ
ขอบคุณมากมายที่เป็นกำลังใจให้ในหลายๆเรื่อง
แต่ตอนนี้ชั้นจะรับกำลังใจจากนายได้ยังไง
ในเมื่อนาย...
คือคนที่ชั้นอยากจะสูญเสียความรู้สึกของชั้นทั้งหมด

อย่ามาเป็นกำลังใจให้กับคนที่รู้สึกอะไรกับนายเลย
เพราะในทุกๆครั้งที่นายพยายามบอกให้เค้าลืมนาย
เค้าก้อยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น